Hoi =)

Mijn vorige verhaal ging over Augustus. Inmiddels is het Oktober, dus bij deze een update over de maand September. De laatste keer ben in geloof ik geeindigd bij Vancouver Island, dus daar zal ik het verhaal nu weer oppakken. Ik hoop het niet te langdradig wordt, maar ik zou een boek kunnen schrijven over deze maand. Dus bij voorbaat, sorry.

Victoria (1-12)
Zoals ik in mijn vorige verhaal al heb omschreven hebben we de eerste twee weken van September gewoond en gewerkt in het backpackers hostel in Victoria, op Vancouver Island. Het begon steeds gezelliger te worden, dus ik vond het best heel jammer toen op 12 September het moment aanbrak om mijn tas in te pakken. Maar gelukkig wist ik dat me hele spannende nieuwe dingen te wachten stonden (=

(De kelder van het hostel, waar ik het grootste deel van mijn werkdagen heb doorgebracht om lakens te wassen.)

Nanaimo en Vancouver (12-14)
Omdat we veel moesten werken op het eiland, hadden we de volle twee weken in Victoria doorgebracht. Maar eigenlijk wilde ik nog wel iets meer van het eiland zien voor ik terug zou gaan naar Vancouver, dus besloot ik op 12 September met de bus naar Nanaimo te gaan (een plaatsje op het eiland ongeveer twee uur ter Noorden van Victoria) en dan op 13 September vanaf daar de boot naar Vancouver te nemen. Nou had ik natuurlijk wel een slaapplaats nodig. Ik besloot voor het eerst te gaan couchsurfen. Voor de mensen die dat nog niet kennen, er is een website waar mensen van over de hele wereld aan deel kunnen nemen en waarop je dan kunt aangeven of reizigers op je bank mogen slapen. Als reiziger kun je dus de profielen van mensen over de hele wereld bekijken en ze een verzoek sturen of ze je willen hosten. Zo vond ik dus een host in Nanaimo. Rui, een hele ervaren reiziger die nu in Nanaimo woont. Ik vond het best heel spannend, want ik was alleen en had nog nooit eerder gecouchsurfed. Maar hij was super aardig, hij had twee fietsen dus hij heeft me op de fiets Nanaimo laten zien. Daarna hebben we gegeten en een spelletje gedaan en toen was het bedtijd. Ik hoefde niet eens op de bank, hij had een bed voor me. De volgende ochtend ben ik bepakt en bezakt met al mijn spullen naar de boot gelopen, op naar Vancouver. Daar had ik nog een nacht te overbruggen, want mijn volgende avontuur zou de volgende morgen pas beginnen. Gelukkig was er Helen, een heel lief vrouwtje op leeftijd, waar Teatske en ik een aantal keren voor hebben schoongemaakt. Ik mocht bij haar in de woonkamer op haar yogamat slapen.

(De huiskamer van mijn slaapadres in Nanaimo vanaf de 2e 'verdieping', waar ik mocht slapen.)

Yukon Roadtrip (14-22)
En toen, op 14 September, begon eindelijk de roadtrip waar ik me zo op had verheugd. Ik had namelijk besloten dat ik heel graag het Noorden van Canada wilde zien, voor ik naar Montreal zou vertrekken. Op couchsurfen (je kunt hier dus ook reisgenootjes ontmoeten) was ik in contact met constanza, een Italiaans meisje wat een roadtrip had georganiseerd naar de Yukon, van 14 tot 22 September. Dit sloot precies aan bij wat ik zocht, dus had ik besloten om mee te gaan op deze trip. Mijn grote backpack liet ik achter in Vancouver en zo ging ik vroeg in de ochtend van 14 September, met alleen mijn dagrugzak met de hoognodige spullen en mijn camera opweg naar Commercial Drive, waar Costanza op ons zou wachten met de auto die ons naar het Noorden zou brengen. De crew bestond uiteindelijk uit de Italiaanse Costanze, Duitse Alex, Duitse Doro (haar kende ik al uit Vancouve), mijzelf en onze oude blauwe auto, die Constanza geleend had van een vriendin. We hoefden alleen maar de verzekering voor de 9 dagen en de benzine te betalen. Dat we de auto zomaar mochten lenen, begreep ik pas toen Costanza ons later vertelde dathaar vriendin de auto heeft gekocht voor 20 dollar,haha.

(De auto, die ons op deze foto al veilig had afgeleverd in Dawson city, de eindbestemming van onze roadtrip!)

Oke, op 14 September om ongeveer 8 AM, begon dus onze roadtrip. Het plan was om in 9 dagen van Vancouver naar Dawson city (een plaats bovenin de Yukon, vlakbij Alaska) te rijden, en terug. Dit is tegen de 7000 km, een flinke klus dus.

(Om het wat overzichtelijker te maken, dit is wat we heen en terug hebben gereden op de kaart.)

De eerste drie dagen hebben we eigenlijk letterlijk in de auto geleefd. Overdag reden we, afgezien van de koffiestops bij Mc Donald's. En de eerste twee nachten sliepen we in de auto, omdat er in de middle of nowhere zelfs op couchsurfen geen hosts zijn te vinden. Nee, dit was inderdaad niet erg comfortabel, maar stiekem vond ik het wel cool. Het was tenslotte een roadtrip. 's Ochtends reden we dan naar een benzinepomp om ons in de wc wat op te frissen en dan gingen we weer op weg. Klinkt misschien saai, de hele dag rijden. Maar eigenlijk was dat juist wat deze roadtrip zo geweldig maakte. In de Yukon is namelijk niks, behalve dan de overweldigende natuur. Je hoeft je geen moment te vervelen in de auto, want je kijkt je ogen uit.

(Het is niet eerlijk, ik zou zo graag willen delen hoe mooi alles was, maar de foto's komen helass niet eens in de buurt van de werkelijkheid. Je voelt het pas als je daar rijd. Maar toch even een foto voor de verbeelding =)

Op de derde dag kwamen we aan in Whitehorse. Onze eerste echte stop in de bewoonde wereld. Hier had Costanza een host gevonden. Hij had een super gaaf huis, ongeveer 20 minuten buiten het 'centrum', dus het voelde als een huis midden in het bos. Het was geweldig. Hij was zo ontzettend aardig en het was zo gezellig. We mochten allemaal (eindelijk!) lekker lang en warm douchen en we konden onze kleren wassen. Daarna had hij voor ons gekookt en thee gezet en hebben gezellig aan de keukentafel gegeten. Hij heeft ons 's avonds nog meegenomen naar een vriend van hem, omdat hij dacht dat we het wel leuk zouden vinden om hem te onmoeten. En dat was ook zo. Hij vertelde ons over jagen (ja, dat gebeurt daar) en liet ons een echte berenschedel zien van een beer die hij had geschoten.

(Van links naar rechts: Alex, Pat (onze host), Costanza, ik, de berenschedel en Doro.)

Daarna zijn we gaan slapen. Het was zo heerlijk om op een matje op de grond te slapen, eindelijk kon ik mijn benen strekken en plat liggen. De volgende ochtend hebben we rond half zes met Pat ontbeten en toen gingen we weer de snelweg op. Op naar onze volgende en verstebestemming, Dawson city. Daar kwamen we diezelfde middag nog aan. Dawson city is echt het bezoeken waard, het is een heel bijzonder stadje. Het voelt alsof je terug bent in de tijd, de medewerkers in het bezoekerscentrum dragen ouderwetse kleren, de gebouwen zien eruit alsof ze regelrecht uit 'little house on the prairie komen', er zijn geen supermarktketens of fast food restaurants te vinden en er is lang niet overal internet.

(Een kleine impressie van Dawson city.)

Ook in Dawson hadden we een host en we zijn hier twee nachten gebleven. Deze keer hadden we zelfs een bed om in te slapen. We hebben echt zo'n geluk gehad, deze host was ook weer super aardig. Een van ons sliep bij hem in zijn super kleine schattige huisje en de rest sliep bij een vriendin van hem, waar we zelfs een echt bed hadden! Ook zij was superaardig en heeft de eerste avond voor ons gekookt. Daarna hebben we wat biertjes gedronken in de lokale kroeg, wat heel gezellig was, en toen zijn we naar bed gegaan. De volgende dag zijn we op onze enige auto vrije dag toch weer in de auto gestapt om een nationaal park te bekijken. De weg was zo slecht, dat we zo langzaam moesten rijden, dat we alsnog de hele dag in de auto hebben gezeten haha. Maar toen we terug kwamen stond het eten weer voor ons klaar en 's avonds hebben we een kijkje genomen in het casino. Het is echt geweldig dat mensen je zomaar in huis willen nemen voor een paar nachten en zo gastvrij zijn. En het is zoveel leuker dat hostels of hotels, omdat je veel meer van het leven in een stad meekrijgt als je tijd bij de locals doorbrengt. De volgende ochtend was helaas de terugweg alweer aangebroken. Terug naar Whitehorse waar we nog een nacht bij onze eerste host, Pat, mochten slapen! Dit was weer net zo gezellig als op de heenweg. Deze keer waren ook zijn kinderen er en hebben we weer met zijn allen gegeten in zijn super gezellige keuken. En net als de vorige keer, moesten we ook weer vroeg op pad de volgende morgen.

(Pat's huis en wij in de auto, klaar om te vertrekken.)

Nog twee nachten te gaan en de roadtrip zou er alweer op zitten. En we wisten dat we, helaas, deze twee nachten weer in de auto zouden moeten slapen. Toch had ik dit gedeelte van de terugweg ook niet willen missen. We namen deze keer namelijk een net iets andere route en dat was een goede zet. We hebben hierdoor veel wild langs de weg gezien! Ontelbaar bisons, beren, een hert, en een eland. En we hebben op een van onze nachtelijkse stop een kampvuur gemaakt en marshmallows geroosterd. Ook kwamen we op de terugweg langs hotsprings. Deze waren gratis en schenen echt in een natuurlijke omgeving te liggen, dus we besloten daar een stop te maken om even te relaxen.

(De Liard Hotsprings, het stinkt naar rotte eieren, maar het is super lekker warm.)

Daarna zijn we bijna aan stuk door gereden naar Whistler, waardoor we de volgende en laatste dag nog maar een paar uurtjes hoefden te rijden tot aan Vancouver. We waren al helemaal blij en toch ergens ook wel verbaasd dat die 20 dollar auto ons helemaalveilig naar de Yukon en terug had gereden. Met zegt dan ook niet voor niks, juich niet te vroeg, want ja hoor, vlak voor we aankwamen in Vancouver verloren we grip op de weg en botsten we tegen een stenen vangrail. De schade viel gelukkig mee, maar in totaal zag de auto er toch wel wat anders uit dan voor verterek. Een van de ramen kon namelijk niet dicht, dus hadden we onderweg een rol tape gekocht en het raam dichtgeplakt. Die tape bleek later nog vaak van pas te komen, want we hebben er heel veel mee geplakt. Op de slechte snelweg hadden de steentjes een aantal sterretjes in de vooruit veroorzaakt en we hebben twee keer de achterband moeten plakken. Op een dag na, hebben we elke dag wel een paar keer langs de weg gestaan om de auto op wat voor manier dan ook te fixen, soms was dat wel een beetje eng, omdat we grote afstanden door onbewoond gebied moesten rijden, maar meestal hadden we er grote lol om. Vooral om hoe vaak die tape wel niet van pas kwam.

(Hier plakken Doro en Alex het raam dicht. Dus hier is de beste tip voor als je ooit op een roadtrip gaat: Neem tape mee. Tape fixt alles! )

Uiteindelijk zijn we gelukkig veilig en wel aangekomen in Vancouver, hebben we de auto schoongemaakt en weer afegeleverd bij de eigenaar. De volgende ochtend hebben we nog gezellig met elkaar ontbeten in Vancouver en toen zat helaas ons Yukon-avontuur er alweer op.
We hebben extreem veel gereden en ontzettend veel overweldigende natuur gezien, geweldige mensen ontmoet en heel veel lol gehad. De Yukon is echt heel bijzonder en dit is een ervaring die ik voor niks, maar dan ook niks, had willen missen en die ik nooit zal vergeten. Er staat nog een aantal meer foto's onder September bij foto's op dit blog.)

Vancouver en Montreal (22-nu)
Na de roadtrip heb ik nog een nachtje bij Helen in Vancouver geslapen. Zij liet me in de sportzaal van haar appartementencomplex, waar ik helemaal alleen was en daar mocht ik in de hottub! Superchill. De volgende dag heb ik na het ontbijt met mijn reisgenootjes mijn grote tas weer opgehaald en heb ik daarna nog gegeten bij Helen. Zij heeft me toen (met een heel voedselpakket voor in de bus) naar het station gebracht met de auto. Zo lief!
Voor de bus? Ja, voor de bus. Na negen dagen in de auto had ik namelijk besloten dat ik in plaats van te vliegen, ook wel de bus naar Montreal kon nemen. (Dit was mijn ticket voor de hele reis, naar mijn schatting ongeveer 2.4 meter lang haha.)

Ik weet ook niet wat me bezielde haha. Deze reis duurt namelijk 72 uur en nee, de stops zijn niet langer dan twee uur. Dus ja, je slaapt in de bus. Uiteindelijk viel het me gelukkig heel erg mee en vond ik het zelfs wel fijn om even drie dagen alleen maar te hoeven zitten en niks te doen. Deze keer was ik namelijk alleen en hoefde ik met niemand te praten als ik niet wilde. Zo kun ik dus even bijkomen van alle avonturen, voordat ik zou aankomen in Montreal. Daarnaast was de omgeving ook heel erg mooi en heb ik op deze manier het landschap in heel Canada gezien, dat had ik niet willen missen door te vliegen! Het eerste gedeelte van de busreis was de bus helaas aardig vol, dus zat er iemand naast me. Maar hij was heel aardig. En omdat ik nog zo'n lange reis moest heeft hij me toen hij uitstapte zelfs zijn eigen kussen gegeven! Echt ongelofelijk hoe aardig sommige mensen zijn. Voor de rest van de reis had ik dus twee stoelen voor mezelf, en een kussen! Dus ik heb prima geslapen:)
Midden in de nacht kwam ik op 27 September aan in Montreal. Alles was ineens Frans en ik moest met mijn dikke packpack en instructies van Teatske (die dus al twee weken in Montreal was) mijn weg vinden met de metro en de bus naar onze kamer in Montreal waar Teatske mij op zou wachten. Ik vond het helemaal leuk en mijn eerste indruk van Montreal was super goed. En om Teatske weer te zien toen ik de bus uitstapte was natuurlijk al helemaal leuk! Zij had al een kamer in een appartement gevonden en daar kon ik bij in.

(Dit is onze kamer in Montreal.)

Het huis ligt in een superleuke buurt en we hebben hele leuke huisgenoten. We hebben hier mijn 19e verjaardag gevierd en ik geniet heel erg van de stad. Ik zit hier inmiddels ook alweer bijna twee weken en zou hier opzich graag langer willen blijven. Het probleem is alleen dat Teatske en ik allebei graag weer willen werken en dat het hier door de taal toch wel heel lastig is om werk te vinden. Dus hadden we het idee om toch maar naar Toronto te verhuizen, waar het Engelstalig is. De 15e zouden we hier uit het appartement gaan, maar Teatske wilde eigenlijk liever al eerder naar Toronto om dingen te regelen. Ik voelde dat ik daar nog niet aan toe was, dus besloot alles te bekijken na de 15e, zodra ik in Toronto zou zijn. Zo kwam het, dat ik nog hier in Montreal zit en Teatske nu sinds een paar dagen in Toronto. Teatske is echt een held in het ineternet afspeuren naar advertenties en heeft een erg goed gevoel voor dingen regelen. Zo vond ze dus een kamer in een appartment wat precies was wat ze zocht. Een kamer met potentie in de perfecte buurt, binnen budget. En wat bleek, er was nog een kamer vrij in dat huis! Drie keer raden wie daar gaat wonen. Morgen komt Teatske terug naar Montreal om haar laatste spullen op te halen. We blijven hier dan nog een paar dagen en dan gaan we samen definitief naar Toronto, waar we hopelijk snel werk vinden zodat we daar een tijdje kunnen blijven en onze kamers gezellig kunnen maken voor de winter!

Dit was het tot zover. Iedereen die de concentratie kon opbrengen om deze hele lap tekst uit te lezen, is nu weer helemaal op de hoogte =) Tot de volgende update!