Hoi! We zitten hier alweer twee weken op onze nieuwe bestemming en nog steeds geen blog. Het is internet is hier namelijk niet om over naar huis te schrijven en daarnaast was ik lui:) Maar hier gaan we dan:

3 juli was het zover, afscheid nemen van Vancouver, waar we 3 maanden gewoond en gewerkt hebben. Het was een geweldige ervaring, we hebben veel leuke mensen leren kennen en ik heb een geweldige tijd gehad op mijn werk bij Denny's met al mijn fantastisch leuke collega's. Ik zag dan ook erg op tegen mijn laatste werkdag, maar het was er wel een om nooit te vergeten. Letterlijk, want we hebben heel veel foto's gemaakt:) De koks hadden zelfs een speciale maaltijd voor de werknemers gekookt en mijn manager had een grote chocolade taart met 'Thank you' erop gekocht, zo leuk. Het was echt zwaarder dan verwacht om afscheid te nemen en ik geef het dan ook maar gewoon toe; Ik heb de rest van de dag gehuild. Maar ik vrees dat afscheid nemen onderdeel is van reizen en zoals ons ex-kamergenootje het zo mooi omschreef: Saying goodbye also means saying hello to something new! En dat is zeker waar..

Op 3 juli stapten we dan ook midden in de nacht op de greyhound bus, op naar Oyama, onze volgende bestemming. Ik had me best verheugd op de 8 uur durende busreis, maar natuurlijk kwam ik weer naast iemand terecht die in zijn slaap ook mijn halve stoel in beslag nam. Ik zat dusniet erg lekker, maar het uitzicht en de zonsopkomst waren wel erg mooi. Om ongeveer 9 uur 's ochtends kwamen we aan in Oyama en we werden als echte backpackers met al onze spullen letterlijk aan de kant van de weg afgezet. Inmiddels zijn we hier alweer twee weken en ik zal even proberen te beschrijven hoe het er hier aan toe gaat.
Het gezin waarvoor we werken bestaat uit John en Marie-Louise met hun 10 en 12-jarige zoontjes Jacob en Simon en hun hond Rufert. Verder zijn er nog 2 Duitse plukkers, 2 Canadese en 2 uit een land waarvan ik niet weet hoe je het schrijft. Er waren ook nog 2 Nieuw-Zeelanders en een Australier, maar die zijn alweer weg. Teatske en ik slapen in de RV van het gezin genaamd 'Big Wheels'. Echt heel comfortabel:) Er is hier heel vlak bij een strand met een meer, waar we heen kunnen lopen en verder is er eigenlijk niks op een veel te duur winkeltje na. Gelukkig zitten we tussen twee grotere stadjes in, Kelowna en Vernon, beide ongeveer een half uur met de bus. We begonnen al vrij snel met werken: Kersen plukken! Het is best zwaar werk, maar het geeft wel voldoening en je bent lekker buiten. En je begint heel vroeg waardoor je de hele middag vrij bent. We gaan hier dan ook gemiddeld om 8/9 uur naar bed en staan vaak tussen 4 en 6 uur 's morgens ongeveer op. Nooit gedacht dat ik dat zou kunnen, maar eigenlijk bevalt het wel. Na een paar dagen plukken kwam werd ons verteld dat we moesten helpen op de sortingline. Dat is waar alle kersen gesorteerd en verpakt worden. En nu zijn we 'the sortinggirls'. We mogen af en toe nog plukken, maar ons werk is nu eigenlijk het sorteren. Dat vonden we wel jammer, want het is erg vermoeiend voor je rug en erg vermoeiend, omdat je je erg moet concentreren. Maar we krijgen wel meer uren en het is wel leuk om dit ook eens gedaan te hebben. Iedereen is hier erg aardig trouwens en ook de zoontjes zijn heel leuk en ze helpen heel hard mee. Een keer in de week hebben we potluck, dan kookt iedereen iets en eten we met zijn allen in de tuin. Ja, het bevalt me hier wel:) En alle kersen zijn zo mooi! Het zijn er zoveel bij elkaar en sommige zij zo groot. We hebben er echt al zoveel door onze handen gehad (waarvan er uiteraard ook al heel wat in onze mond zijn verdwenen). Ik denk dat ik ze aan het einde van dit baantje misschien wel niet eens meer lekker vind. Het is hier echt heel anders dan in de grote stad. Maar ik wordt echt blij van al die nieuwe ervaringen en het plaatelandsleven heeft echt z'n charmes. En dan vergeet ik bijna een van onze spanndendste nieuwe ervaringen te vertellen: Hitchhiken! (Sorry mam :) Er gaan hier maar weinig bussen en soms komen ze niet eens opdagen. Toen we zaten te wachten op de bus, kwam er iemand naar ons toe die naar dezelfde plaats wilde en we mochten meerijden. Zo kwamen we op het idee om te liften! Op de terugweg hebben we dus een groot stuk karton uit een vuilnisbak gevist en er met grote letters Oyama op gekrast. Het werkte prima, binnen een kwartier hadden we een lift! De volgende dag zijn we heen en terug naar de andere stad gelift. Het werkte allemaal prima, tot Marie-Louise ons met het bord zag lopen en ons streng toesprak over alle gevaren. Nu durven we niet meer, haha. Maargoed, het was leuk voor zolang het duurde.

Over onze verdere plannen. Het is allemaal wat vaagjes over hoelang we hier nog kunnen werken, maar we mogen in ieder geval zeg maar zolang in de RV blijven wonen als we willen. Waarschijnlijk houd het plukken ergens volgende week op en gaan alle andere plukkers weg. Dan is er ongeveer een week pauze en dan is er nog een kersensoort die geplukt moet worden. En die willen ze voor ons bewaren, superfijn. Dus wij en nog een andere plukker mogen dan waarschijnlijk al die kersen plukken en sorteren, dus dan hebben we lekker nog wat extra werk!
En in die week pauze willen we waarschijnlijk op mini-vakantie naar de Rockies!!!:)
Mijn verhaal is vast warrig en ik denk dat ik veel leuks vergeten ben te vertellen, maar dit geeft in elk geval even een idee over hoe het hier gaat!