November
Hee:)
Ik zal weer even een update schrijven over waar ik ben, wat ik doe en wat mijn plannen zijn voor degenen die dat leuk vinden. Volgens mij weet inmiddels niemand weer waar ik uithang. Nou, dat zal ik eens vertellen. Ik zit op een enorm bed in een superluxe hotelkamer waar ik niet voor betaald heb, met een pizza op mijn schoot. Tsjaa, dat zag ik zelf ook niet aankomen. Maar ik zal uitleggen hoe ik hier terecht kwam.
Volgens mij was ik gebleven bij Montreal, dus daar zal ik weer beginnen. In Montreal zat het idee al in mijn hoofd dat het me heel gaaf leek om, als ik dan toch de koude Canadese winter mee zou maken, in een ski resort te gaan werken. Ik hield de website van Blue Mountain (een ski resort hier in Ontario) dus al een beetje in de gaten en besloot gewoon op een paar posities te reageren, met het idee van we zien wel wat ervan komt. Tot mijn verassing werd ik gebeld en kreeg ik een afspraak voor een skype interview. Maar ik wist nog niet zo goed wat ik wilde, want Teatske en ik zouden op 13 oktober naar Toronto verhuizen om daar te gaan wonen en werken. Teatske had al werk en een appartement gevonden. Dus ik besloot gewoon volgens plan naar Toronto te verhuizen, dus we zijn op 13 oktober inderdaad samen in de bus gestapt. Ook besloot ik gewoon in Toronto te gaan solliciteren, want ik dacht, als ik nou bijvoorbeeld een hele leuke baan vind in een bakkerij ofzo, dan wil ik hier wel blijven. En die vond ik, bij een superfancy Franse Patisserie. Daar had ik echt heel erg veel mazzel mee en toen zag ik het wel zitten om in Toronto te blijven.
Maar alles werkte niet helemaal zo uit als ik dacht. Ik voelde me niet helemaal op mijn plek op mijn werk. Het was mij allemaal iets te fancy en mijn uniform was me iets te roze. En ons appartment ga ik het niet eens over hebben. Een gestoorde huisgenoot en er werd niet schoongemaakt.
Het interview bij het skiresort had ik niet afgezegd ondanks dat ik een baan had gevonden in Toronto. En na het gesprek werd ik dezelfde dag nog gebeld dat ze me graag aan wilden nemen als ik nog geintereseerd was. Ik besloot om op het aanbod in te gaan. Het was natuurlijk wel erg dubbel, want Teatske zou in Toronto blijven en ik wilde graag bij Teatske blijven. Maar ik wilde dit erg graag en het is gelukkig niet erg ver van Toronto, dus ik besloot dat ik deze kans niet moest laten schieten. Het enige nadeel was dat ze eigenlijk wilde dat ik van December tot eind Maart op het resort zou werken. Dit zou de hele rest van mijn verblijf in Canada zijn en dat zag ik niet helemaal zitten. Ik zou dat met kerst niet bij Teatske zijn en ik zou geen tijd meer over houden om te reizen, wat ik wel heel graag wilde.
Ik heb dus eerlijk mijn situatie uitgelegd en na veel bellen en mailen, zijn we tot een oplossing gekomen en alles is nu alsvolgt.
30 November was mijn laatste werkdag in Toronto. Dit vond ik helemaal niet erg. Maar ondanks dat het niet helemaal iets voor mij was ben ik wel heel dankbaar dat ik er heb kunnen werken, want het was een hele nieuwe ervaring en ik heb er wel veel geleerd. En uiteraard heb ik er ook hele leuke dingen meegemaakt. Ennatuurlijk geld verdiend, ook niet onbelangrijk :)En vandaag moest ik uit mijn kamer. Teatske was al verhuisd naar een veel leuker huis een straat verder op. Dus ik kon lekker vaak bij haar op bezoek zolang ik nog in mijn kamer woonde. Dat was echt leuk. Vanochtend hebben we nog samen gegeten en vanmiddag moesten we voor voorlopig afscheid nemen. Ik ben namelijk vandaag verhuisd naar Blue Mountain. Hier blijf ik dat tot 8 december voor mijn introductie en een paar dagen training. In Januari mag ik dan echt beginnen met werken. Ik de tussentijd heb ik dus December vrij om te reizen naar waar ik nog heen wil en zo kan ik met kerst terug naar Toronto naar Teatske:) Ik ga hier in Blue Mountain wonen in een speciaal huis voor personeel. Daar zou ik vandaag intrekken, maar er was een miscommunicatie waardoor ze dachten dat ik morgen zou aankomen. Ik kon dus niet meer opgehaald worden om me naar het huis te brengen, waardoor ik nu gratis een nacht in het hotel mag! Zo kwam ik dus terecht op het bed waar ik nu zit.
En het is zo heeerlijk. De kamer is supermooi en ik ik heb zelfs twee enorme bedden met heerlijk veel kussens en zachte schone lakes! En er stond een koffiezet apparaat, dus ik heb heerlijk koffie voor mezelf gezet, mijn pyjama aangetrokken, de radio aangezet, ben op het bed geplofd en heb pizza besteld. Ja, ik neem het er even van. Want dit is weer eens even wat anders dan dat smerige hol waar ik de afgelopen maand in woonde. Dus ik zit hier echt even intens te genieten van deze luxe. En morgen ga ik heeel lang douchen in een heerlijk schone badkamer.
Dus nouja, dit is dus in grote lijnen de afgelopen maand. Dan zal ik nu nog even mij plannen vertellen voor mijn december trip en dan ga ik heerlijk slapen in dit heerlijk bed :)
8 December vertrek ik dus weer uit Blue Mountain. Ik ga dan naar Nova Scotia, dit is het uiterste Oosten van Canada. Hier ga ik zoals het nu staat een week op een boerderij wonen bij een meneer die houten lepels maakt! Hier mag ik dan mee helpen en dan mag ik gratis verblijven. Daarna zou ik graag een paar dagen naar NY willen, dan voor kerst terug naar Toronto. Daarna nog naar Ottawa en Quebec city en dan weer definitief naar Blue Mountain om te beginnen met werken. Ik ben benieuwd hoe December uiteindelijk uit gaat pakken en ik ben ook heel benieuwd naar de rest van de winter. Ik heb er wel zin in :)
September
Hoi =)
Mijn vorige verhaal ging over Augustus. Inmiddels is het Oktober, dus bij deze een update over de maand September. De laatste keer ben in geloof ik geeindigd bij Vancouver Island, dus daar zal ik het verhaal nu weer oppakken. Ik hoop het niet te langdradig wordt, maar ik zou een boek kunnen schrijven over deze maand. Dus bij voorbaat, sorry.
Victoria (1-12)
Zoals ik in mijn vorige verhaal al heb omschreven hebben we de eerste twee weken van September gewoond en gewerkt in het backpackers hostel in Victoria, op Vancouver Island. Het begon steeds gezelliger te worden, dus ik vond het best heel jammer toen op 12 September het moment aanbrak om mijn tas in te pakken. Maar gelukkig wist ik dat me hele spannende nieuwe dingen te wachten stonden (=
Nanaimo en Vancouver (12-14)
Omdat we veel moesten werken op het eiland, hadden we de volle twee weken in Victoria doorgebracht. Maar eigenlijk wilde ik nog wel iets meer van het eiland zien voor ik terug zou gaan naar Vancouver, dus besloot ik op 12 September met de bus naar Nanaimo te gaan (een plaatsje op het eiland ongeveer twee uur ter Noorden van Victoria) en dan op 13 September vanaf daar de boot naar Vancouver te nemen. Nou had ik natuurlijk wel een slaapplaats nodig. Ik besloot voor het eerst te gaan couchsurfen. Voor de mensen die dat nog niet kennen, er is een website waar mensen van over de hele wereld aan deel kunnen nemen en waarop je dan kunt aangeven of reizigers op je bank mogen slapen. Als reiziger kun je dus de profielen van mensen over de hele wereld bekijken en ze een verzoek sturen of ze je willen hosten. Zo vond ik dus een host in Nanaimo. Rui, een hele ervaren reiziger die nu in Nanaimo woont. Ik vond het best heel spannend, want ik was alleen en had nog nooit eerder gecouchsurfed. Maar hij was super aardig, hij had twee fietsen dus hij heeft me op de fiets Nanaimo laten zien. Daarna hebben we gegeten en een spelletje gedaan en toen was het bedtijd. Ik hoefde niet eens op de bank, hij had een bed voor me. De volgende ochtend ben ik bepakt en bezakt met al mijn spullen naar de boot gelopen, op naar Vancouver. Daar had ik nog een nacht te overbruggen, want mijn volgende avontuur zou de volgende morgen pas beginnen. Gelukkig was er Helen, een heel lief vrouwtje op leeftijd, waar Teatske en ik een aantal keren voor hebben schoongemaakt. Ik mocht bij haar in de woonkamer op haar yogamat slapen.
Yukon Roadtrip (14-22)
En toen, op 14 September, begon eindelijk de roadtrip waar ik me zo op had verheugd. Ik had namelijk besloten dat ik heel graag het Noorden van Canada wilde zien, voor ik naar Montreal zou vertrekken. Op couchsurfen (je kunt hier dus ook reisgenootjes ontmoeten) was ik in contact met constanza, een Italiaans meisje wat een roadtrip had georganiseerd naar de Yukon, van 14 tot 22 September. Dit sloot precies aan bij wat ik zocht, dus had ik besloten om mee te gaan op deze trip. Mijn grote backpack liet ik achter in Vancouver en zo ging ik vroeg in de ochtend van 14 September, met alleen mijn dagrugzak met de hoognodige spullen en mijn camera opweg naar Commercial Drive, waar Costanza op ons zou wachten met de auto die ons naar het Noorden zou brengen. De crew bestond uiteindelijk uit de Italiaanse Costanze, Duitse Alex, Duitse Doro (haar kende ik al uit Vancouve), mijzelf en onze oude blauwe auto, die Constanza geleend had van een vriendin. We hoefden alleen maar de verzekering voor de 9 dagen en de benzine te betalen. Dat we de auto zomaar mochten lenen, begreep ik pas toen Costanza ons later vertelde dathaar vriendin de auto heeft gekocht voor 20 dollar,haha.
Oke, op 14 September om ongeveer 8 AM, begon dus onze roadtrip. Het plan was om in 9 dagen van Vancouver naar Dawson city (een plaats bovenin de Yukon, vlakbij Alaska) te rijden, en terug. Dit is tegen de 7000 km, een flinke klus dus.
De eerste drie dagen hebben we eigenlijk letterlijk in de auto geleefd. Overdag reden we, afgezien van de koffiestops bij Mc Donald's. En de eerste twee nachten sliepen we in de auto, omdat er in de middle of nowhere zelfs op couchsurfen geen hosts zijn te vinden. Nee, dit was inderdaad niet erg comfortabel, maar stiekem vond ik het wel cool. Het was tenslotte een roadtrip. 's Ochtends reden we dan naar een benzinepomp om ons in de wc wat op te frissen en dan gingen we weer op weg. Klinkt misschien saai, de hele dag rijden. Maar eigenlijk was dat juist wat deze roadtrip zo geweldig maakte. In de Yukon is namelijk niks, behalve dan de overweldigende natuur. Je hoeft je geen moment te vervelen in de auto, want je kijkt je ogen uit.
Op de derde dag kwamen we aan in Whitehorse. Onze eerste echte stop in de bewoonde wereld. Hier had Costanza een host gevonden. Hij had een super gaaf huis, ongeveer 20 minuten buiten het 'centrum', dus het voelde als een huis midden in het bos. Het was geweldig. Hij was zo ontzettend aardig en het was zo gezellig. We mochten allemaal (eindelijk!) lekker lang en warm douchen en we konden onze kleren wassen. Daarna had hij voor ons gekookt en thee gezet en hebben gezellig aan de keukentafel gegeten. Hij heeft ons 's avonds nog meegenomen naar een vriend van hem, omdat hij dacht dat we het wel leuk zouden vinden om hem te onmoeten. En dat was ook zo. Hij vertelde ons over jagen (ja, dat gebeurt daar) en liet ons een echte berenschedel zien van een beer die hij had geschoten.
Daarna zijn we gaan slapen. Het was zo heerlijk om op een matje op de grond te slapen, eindelijk kon ik mijn benen strekken en plat liggen. De volgende ochtend hebben we rond half zes met Pat ontbeten en toen gingen we weer de snelweg op. Op naar onze volgende en verstebestemming, Dawson city. Daar kwamen we diezelfde middag nog aan. Dawson city is echt het bezoeken waard, het is een heel bijzonder stadje. Het voelt alsof je terug bent in de tijd, de medewerkers in het bezoekerscentrum dragen ouderwetse kleren, de gebouwen zien eruit alsof ze regelrecht uit 'little house on the prairie komen', er zijn geen supermarktketens of fast food restaurants te vinden en er is lang niet overal internet.
Ook in Dawson hadden we een host en we zijn hier twee nachten gebleven. Deze keer hadden we zelfs een bed om in te slapen. We hebben echt zo'n geluk gehad, deze host was ook weer super aardig. Een van ons sliep bij hem in zijn super kleine schattige huisje en de rest sliep bij een vriendin van hem, waar we zelfs een echt bed hadden! Ook zij was superaardig en heeft de eerste avond voor ons gekookt. Daarna hebben we wat biertjes gedronken in de lokale kroeg, wat heel gezellig was, en toen zijn we naar bed gegaan. De volgende dag zijn we op onze enige auto vrije dag toch weer in de auto gestapt om een nationaal park te bekijken. De weg was zo slecht, dat we zo langzaam moesten rijden, dat we alsnog de hele dag in de auto hebben gezeten haha. Maar toen we terug kwamen stond het eten weer voor ons klaar en 's avonds hebben we een kijkje genomen in het casino. Het is echt geweldig dat mensen je zomaar in huis willen nemen voor een paar nachten en zo gastvrij zijn. En het is zoveel leuker dat hostels of hotels, omdat je veel meer van het leven in een stad meekrijgt als je tijd bij de locals doorbrengt. De volgende ochtend was helaas de terugweg alweer aangebroken. Terug naar Whitehorse waar we nog een nacht bij onze eerste host, Pat, mochten slapen! Dit was weer net zo gezellig als op de heenweg. Deze keer waren ook zijn kinderen er en hebben we weer met zijn allen gegeten in zijn super gezellige keuken. En net als de vorige keer, moesten we ook weer vroeg op pad de volgende morgen.
Nog twee nachten te gaan en de roadtrip zou er alweer op zitten. En we wisten dat we, helaas, deze twee nachten weer in de auto zouden moeten slapen. Toch had ik dit gedeelte van de terugweg ook niet willen missen. We namen deze keer namelijk een net iets andere route en dat was een goede zet. We hebben hierdoor veel wild langs de weg gezien! Ontelbaar bisons, beren, een hert, en een eland. En we hebben op een van onze nachtelijkse stop een kampvuur gemaakt en marshmallows geroosterd. Ook kwamen we op de terugweg langs hotsprings. Deze waren gratis en schenen echt in een natuurlijke omgeving te liggen, dus we besloten daar een stop te maken om even te relaxen.
Daarna zijn we bijna aan stuk door gereden naar Whistler, waardoor we de volgende en laatste dag nog maar een paar uurtjes hoefden te rijden tot aan Vancouver. We waren al helemaal blij en toch ergens ook wel verbaasd dat die 20 dollar auto ons helemaalveilig naar de Yukon en terug had gereden. Met zegt dan ook niet voor niks, juich niet te vroeg, want ja hoor, vlak voor we aankwamen in Vancouver verloren we grip op de weg en botsten we tegen een stenen vangrail. De schade viel gelukkig mee, maar in totaal zag de auto er toch wel wat anders uit dan voor verterek. Een van de ramen kon namelijk niet dicht, dus hadden we onderweg een rol tape gekocht en het raam dichtgeplakt. Die tape bleek later nog vaak van pas te komen, want we hebben er heel veel mee geplakt. Op de slechte snelweg hadden de steentjes een aantal sterretjes in de vooruit veroorzaakt en we hebben twee keer de achterband moeten plakken. Op een dag na, hebben we elke dag wel een paar keer langs de weg gestaan om de auto op wat voor manier dan ook te fixen, soms was dat wel een beetje eng, omdat we grote afstanden door onbewoond gebied moesten rijden, maar meestal hadden we er grote lol om. Vooral om hoe vaak die tape wel niet van pas kwam.
Uiteindelijk zijn we gelukkig veilig en wel aangekomen in Vancouver, hebben we de auto schoongemaakt en weer afegeleverd bij de eigenaar. De volgende ochtend hebben we nog gezellig met elkaar ontbeten in Vancouver en toen zat helaas ons Yukon-avontuur er alweer op.
We hebben extreem veel gereden en ontzettend veel overweldigende natuur gezien, geweldige mensen ontmoet en heel veel lol gehad. De Yukon is echt heel bijzonder en dit is een ervaring die ik voor niks, maar dan ook niks, had willen missen en die ik nooit zal vergeten. Er staat nog een aantal meer foto's onder September bij foto's op dit blog.)
Vancouver en Montreal (22-nu)
Na de roadtrip heb ik nog een nachtje bij Helen in Vancouver geslapen. Zij liet me in de sportzaal van haar appartementencomplex, waar ik helemaal alleen was en daar mocht ik in de hottub! Superchill. De volgende dag heb ik na het ontbijt met mijn reisgenootjes mijn grote tas weer opgehaald en heb ik daarna nog gegeten bij Helen. Zij heeft me toen (met een heel voedselpakket voor in de bus) naar het station gebracht met de auto. Zo lief!
Voor de bus? Ja, voor de bus. Na negen dagen in de auto had ik namelijk besloten dat ik in plaats van te vliegen, ook wel de bus naar Montreal kon nemen.
Ik weet ook niet wat me bezielde haha. Deze reis duurt namelijk 72 uur en nee, de stops zijn niet langer dan twee uur. Dus ja, je slaapt in de bus. Uiteindelijk viel het me gelukkig heel erg mee en vond ik het zelfs wel fijn om even drie dagen alleen maar te hoeven zitten en niks te doen. Deze keer was ik namelijk alleen en hoefde ik met niemand te praten als ik niet wilde. Zo kun ik dus even bijkomen van alle avonturen, voordat ik zou aankomen in Montreal. Daarnaast was de omgeving ook heel erg mooi en heb ik op deze manier het landschap in heel Canada gezien, dat had ik niet willen missen door te vliegen! Het eerste gedeelte van de busreis was de bus helaas aardig vol, dus zat er iemand naast me. Maar hij was heel aardig. En omdat ik nog zo'n lange reis moest heeft hij me toen hij uitstapte zelfs zijn eigen kussen gegeven! Echt ongelofelijk hoe aardig sommige mensen zijn. Voor de rest van de reis had ik dus twee stoelen voor mezelf, en een kussen! Dus ik heb prima geslapen:)
Midden in de nacht kwam ik op 27 September aan in Montreal. Alles was ineens Frans en ik moest met mijn dikke packpack en instructies van Teatske (die dus al twee weken in Montreal was) mijn weg vinden met de metro en de bus naar onze kamer in Montreal waar Teatske mij op zou wachten. Ik vond het helemaal leuk en mijn eerste indruk van Montreal was super goed. En om Teatske weer te zien toen ik de bus uitstapte was natuurlijk al helemaal leuk! Zij had al een kamer in een appartement gevonden en daar kon ik bij in.
Het huis ligt in een superleuke buurt en we hebben hele leuke huisgenoten. We hebben hier mijn 19e verjaardag gevierd en ik geniet heel erg van de stad. Ik zit hier inmiddels ook alweer bijna twee weken en zou hier opzich graag langer willen blijven. Het probleem is alleen dat Teatske en ik allebei graag weer willen werken en dat het hier door de taal toch wel heel lastig is om werk te vinden. Dus hadden we het idee om toch maar naar Toronto te verhuizen, waar het Engelstalig is. De 15e zouden we hier uit het appartement gaan, maar Teatske wilde eigenlijk liever al eerder naar Toronto om dingen te regelen. Ik voelde dat ik daar nog niet aan toe was, dus besloot alles te bekijken na de 15e, zodra ik in Toronto zou zijn. Zo kwam het, dat ik nog hier in Montreal zit en Teatske nu sinds een paar dagen in Toronto. Teatske is echt een held in het ineternet afspeuren naar advertenties en heeft een erg goed gevoel voor dingen regelen. Zo vond ze dus een kamer in een appartment wat precies was wat ze zocht. Een kamer met potentie in de perfecte buurt, binnen budget. En wat bleek, er was nog een kamer vrij in dat huis! Drie keer raden wie daar gaat wonen. Morgen komt Teatske terug naar Montreal om haar laatste spullen op te halen. We blijven hier dan nog een paar dagen en dan gaan we samen definitief naar Toronto, waar we hopelijk snel werk vinden zodat we daar een tijdje kunnen blijven en onze kamers gezellig kunnen maken voor de winter!
Dit was het tot zover. Iedereen die de concentratie kon opbrengen om deze hele lap tekst uit te lezen, is nu weer helemaal op de hoogte =) Tot de volgende update!
Augustus
Voor mijn gevoel is het alweer een tijdje geleden dat ik iets van me heb laten horen. Er is al wel weer veel gebeurd in de tussentijd. Dus voor degene die het leuk vinden zal ik even op een rijtje zetten wat we de afgelopen maand allemaal gedaan hebben.
OYAMA
Mijn laatste verslag schreef ik vanuit Oyama, het kleine plaatsje in de Okanagan waar we een maand op een kersenboomgaard hebben gewerkt. Op (volgens mij) 3 augustus zat het werk daar erop. Onze volgende bestemming waren de Rocky Mountains. We zijn nog een paar dagen op de boerderij gebleven en onze Rocky trip vond plaats van 5 tot 8 augstus. Daarna kwamen we terug op de boerderij in Oyama om de rest van onze spullen op te halen en nog een laatste nacht in de RV te slapen en toen was het op 9 augustus tijd voor vertrek. We konden met John (onze 'baas') en zijn zoontjes meerijden naar Vancouver, dus van hen hoefden we gelukkig nog geen afscheid te nemen. Wel van onze 'bazin', Marie-Louise. Dat was wederom moeilijk, maar helaas hoort het erbij. En ik had onze tijd in Oyama voor geen goud willen missen.
BANFF
Op 8 augustus gingen we dus opweg naar de Rockies. Teatske had via internet een rideshare weten te regelen, wat heel fijn was want het is veel comfortabeler dan de bus en we hoefden uiteindelijk beide voor de hele rit maar een tientje te betalen, wat echt heel erg goedkoop is. Het probleem was alleen, dat we de man helemaal niet kenden en dus wel 5 uur lang bij hem in de auto zouden zitten, En alsof dat nog niet spannend genoeg was, vertrok hij niet vanuit ons plaatsje en reden er die dag geen bussen. We moesten dus tegen alle adviezen in, hitchhiken. Maar gelukkig hadden we snel een lift en werden we veilig afgezet op de gewenste bestemming. Ook de rideshare is goed afgelopen.In Banff hebben we drie nachten in een hostel geslapen en meer gezien dan ik had gehoopt voor zo'n korte trip! Allemaal dankzij Jeske, een Nederlands meisje wat we eerder in Vancouver hadden ontmoet. Zij heeft ons alle mooie watervallen en meren laten zien en we hebben zelfs beren gespot. Verder zijn we nog een avond gezellig op stap geweest, want ik Alberta mag je gelukkig wel uit als je 18 bent :) Kortom, een super geslaagd Rocky Mountains avontuur.
VANCOUVER
Na Banff zijn we dus met John meegereden naar Vancouver, een hele gezellige rit. We zijn zelfs nog over zero avenue gereden, deze weg loopt vlak langs de Amerikaanse grens. We zijn zelfs nog even uitgestapt om een voet in Amerika te zetten. Na aardig wat uurtjes rijden kwamen we aan in Richmond. Vanaf daar moesten we verder met het openbaar vervoer naar ons nieuwe appartement. Ook dat was weer spannend, want we hadden al ja gezegd maar we hadden het appartment natuurlijk nog nooit gezien. Maar weer zat het ons gigantisch mee. Toen we uiteindelijk voor het huis stonden, konden we bijna niet geloven dat we het goede hadden. Het zag er zo mooi uit. Maar het klopte weldegelijk, we werden namelijk meteen hartelijk ontvangen door de jongen en het meisje waarvan we de kamer overnamen. We hebben 3 weken in dit appartement gewoont, eerst alleen met onze Duitse kamergenoot en later nog met een Engelse. We hebben in deze drie weken nog even goed genoten van Vancouver. We hadden namelijk een buspas gekocht, dus we konden onbezorgt elke dag een keer of zelfs vaker naar Downtown. We hebben zoveel gezellige dingen gedaan met onze kamergenoten en onze vrienden uit Vancouver. We zijn naar het strand geweest, nog een keer naar Whistler gereden, samen gegeten en nog veel meer. Ik had totaal geen idee hoe het zou uitpakken om weer terug te komen in Vancouver, maar het waren 3 fantastische weken. Op 31 augustus, verlieten we het appartement op Fraserstreet en gingen we op weg naar Vancouver Island.
VICTORIA
Ik had wel zin om naar Vancouver Island te gaan, maar toch ging ik was gevoelloos op weg. Gelukkig bracht de weg erheen daar verandering in. De tocht met de boot, was namelijk zo onverwacht waanzinnig mooi. De zee en alle bergen zorgden voor een super uitzicht en het was heel mooi weer. Toen we aankwamen op het eiland hebben we de bus genomen naar ons hostel en dat is waar we nu zijn. We verblijven in een hostel in Victoria. Het is super geregeld, want we werken hier 5 dagen in de week, in totaal dus 30 uur per week en dan mogen we hier gratis overnachten. Ook krijgen we 22 munten per dag en daarvan kunnen we dan eten en drinken kopen in het hostel. Ook op de dagen dat we vrij zijn. Ze hebben heel veel keuze en ook heel veel vegetarische gerechten en het is allemaal erg lekker. Het is dus perfect geregeld want op deze manier hoeven we en geen geld uit te geven en geen boodschappen te doen, geen afwas en voelt het alsof we elke dag uit eten gaan. Het werk is ook niet verkeerd. De eerste dag moesten we als nieuwkomers uiteraard alle wc's in het hostel schoonmaken, maar nu maken we de bedden op en de kamers schoon en doen we de was. Housekeeping dus. Weer een nieuwe ervaring. We slapen op een kamer met 4 anderen, dat is opzich best te doen. Verder wist ik eigenlijk niks van Vancouver Island maar het is echt supermooi. We blijven hier twee weken, dus dat moet genoeg zijn voor we vertrekken :)
Op 14 september moeten we dus uitchecken en is het tijd voor een nieuw avontuur. Het eerste half jaar van de hele reis zit er dan ook alweer bijna op, de tijd gaat snel. Het eerste idee was om hierna naar het Oosten van Canada te gaan, maar dat loopt een beetje anders. Ik weet niet meer wanneer en hoe ik erbij kwam, maar ik heb besloten dat ik ook graag het Noorden van Canada wil zien. Teatske heeft die behoefte niet, dus zij vliegt de 14e naar Montreal en zoals het er nu voor staat kom ik daar dan ergens voor 30 september achteraan, zodat we samen in Montreal mijn verjaardag kunnen vieren:) In de tussentijd ga ik dus een trip maken naar Yukon. En waarschijnlijk wordt dat een roadtrip met een Duitser en een Italiaanse. Ik heb ze nog niet ontmoet, maar ik heb goede hoop dat het allemaal daargaat. Maar dat laat ik allemaal tegen die tijd nog wel eens weten, dit was het voor nu!
Canada, eh!
Hoi! We zitten hier alweer twee weken op onze nieuwe bestemming en nog steeds geen blog. Het is internet is hier namelijk niet om over naar huis te schrijven en daarnaast was ik lui:) Maar hier gaan we dan:
3 juli was het zover, afscheid nemen van Vancouver, waar we 3 maanden gewoond en gewerkt hebben. Het was een geweldige ervaring, we hebben veel leuke mensen leren kennen en ik heb een geweldige tijd gehad op mijn werk bij Denny's met al mijn fantastisch leuke collega's. Ik zag dan ook erg op tegen mijn laatste werkdag, maar het was er wel een om nooit te vergeten. Letterlijk, want we hebben heel veel foto's gemaakt:) De koks hadden zelfs een speciale maaltijd voor de werknemers gekookt en mijn manager had een grote chocolade taart met 'Thank you' erop gekocht, zo leuk. Het was echt zwaarder dan verwacht om afscheid te nemen en ik geef het dan ook maar gewoon toe; Ik heb de rest van de dag gehuild. Maar ik vrees dat afscheid nemen onderdeel is van reizen en zoals ons ex-kamergenootje het zo mooi omschreef: Saying goodbye also means saying hello to something new! En dat is zeker waar..
Op 3 juli stapten we dan ook midden in de nacht op de greyhound bus, op naar Oyama, onze volgende bestemming. Ik had me best verheugd op de 8 uur durende busreis, maar natuurlijk kwam ik weer naast iemand terecht die in zijn slaap ook mijn halve stoel in beslag nam. Ik zat dusniet erg lekker, maar het uitzicht en de zonsopkomst waren wel erg mooi. Om ongeveer 9 uur 's ochtends kwamen we aan in Oyama en we werden als echte backpackers met al onze spullen letterlijk aan de kant van de weg afgezet. Inmiddels zijn we hier alweer twee weken en ik zal even proberen te beschrijven hoe het er hier aan toe gaat.
Het gezin waarvoor we werken bestaat uit John en Marie-Louise met hun 10 en 12-jarige zoontjes Jacob en Simon en hun hond Rufert. Verder zijn er nog 2 Duitse plukkers, 2 Canadese en 2 uit een land waarvan ik niet weet hoe je het schrijft. Er waren ook nog 2 Nieuw-Zeelanders en een Australier, maar die zijn alweer weg. Teatske en ik slapen in de RV van het gezin genaamd 'Big Wheels'. Echt heel comfortabel:) Er is hier heel vlak bij een strand met een meer, waar we heen kunnen lopen en verder is er eigenlijk niks op een veel te duur winkeltje na. Gelukkig zitten we tussen twee grotere stadjes in, Kelowna en Vernon, beide ongeveer een half uur met de bus. We begonnen al vrij snel met werken: Kersen plukken! Het is best zwaar werk, maar het geeft wel voldoening en je bent lekker buiten. En je begint heel vroeg waardoor je de hele middag vrij bent. We gaan hier dan ook gemiddeld om 8/9 uur naar bed en staan vaak tussen 4 en 6 uur 's morgens ongeveer op. Nooit gedacht dat ik dat zou kunnen, maar eigenlijk bevalt het wel. Na een paar dagen plukken kwam werd ons verteld dat we moesten helpen op de sortingline. Dat is waar alle kersen gesorteerd en verpakt worden. En nu zijn we 'the sortinggirls'. We mogen af en toe nog plukken, maar ons werk is nu eigenlijk het sorteren. Dat vonden we wel jammer, want het is erg vermoeiend voor je rug en erg vermoeiend, omdat je je erg moet concentreren. Maar we krijgen wel meer uren en het is wel leuk om dit ook eens gedaan te hebben. Iedereen is hier erg aardig trouwens en ook de zoontjes zijn heel leuk en ze helpen heel hard mee. Een keer in de week hebben we potluck, dan kookt iedereen iets en eten we met zijn allen in de tuin. Ja, het bevalt me hier wel:) En alle kersen zijn zo mooi! Het zijn er zoveel bij elkaar en sommige zij zo groot. We hebben er echt al zoveel door onze handen gehad (waarvan er uiteraard ook al heel wat in onze mond zijn verdwenen). Ik denk dat ik ze aan het einde van dit baantje misschien wel niet eens meer lekker vind. Het is hier echt heel anders dan in de grote stad. Maar ik wordt echt blij van al die nieuwe ervaringen en het plaatelandsleven heeft echt z'n charmes. En dan vergeet ik bijna een van onze spanndendste nieuwe ervaringen te vertellen: Hitchhiken! (Sorry mam :) Er gaan hier maar weinig bussen en soms komen ze niet eens opdagen. Toen we zaten te wachten op de bus, kwam er iemand naar ons toe die naar dezelfde plaats wilde en we mochten meerijden. Zo kwamen we op het idee om te liften! Op de terugweg hebben we dus een groot stuk karton uit een vuilnisbak gevist en er met grote letters Oyama op gekrast. Het werkte prima, binnen een kwartier hadden we een lift! De volgende dag zijn we heen en terug naar de andere stad gelift. Het werkte allemaal prima, tot Marie-Louise ons met het bord zag lopen en ons streng toesprak over alle gevaren. Nu durven we niet meer, haha. Maargoed, het was leuk voor zolang het duurde.
Over onze verdere plannen. Het is allemaal wat vaagjes over hoelang we hier nog kunnen werken, maar we mogen in ieder geval zeg maar zolang in de RV blijven wonen als we willen. Waarschijnlijk houd het plukken ergens volgende week op en gaan alle andere plukkers weg. Dan is er ongeveer een week pauze en dan is er nog een kersensoort die geplukt moet worden. En die willen ze voor ons bewaren, superfijn. Dus wij en nog een andere plukker mogen dan waarschijnlijk al die kersen plukken en sorteren, dus dan hebben we lekker nog wat extra werk!
En in die week pauze willen we waarschijnlijk op mini-vakantie naar de Rockies!!!:)
Mijn verhaal is vast warrig en ik denk dat ik veel leuks vergeten ben te vertellen, maar dit geeft in elk geval even een idee over hoe het hier gaat!
2 maanden
We zitten hier nu alweer bijna twee maanden in ons appartement, dus leek het me wel weer tijd voor een verhaaltje. Gisteren is ons allerliefste, roodharige, Duitse huisgenootje Maren vertrokken naar Vancouver Island, ze reist nog twee maanden rond en vertrekt dan weer naar Duitsland. We zagen haar voor het eerst op het vliegveld, sliepen toevallig op dezelfde kamer in het hostel en zo is ze dus al vanaf het begin van onze reis bij ons geweest. We zijn echt goede vrienden geworden en ik ga haar heel erg missen.
Nu wonen Teatske en ik dus de komende maand samen hier in North Van, maar ik weet zeker dat ook dat super gezellig blijft. Teatske en ik sliepen eerst samen op een kamer, maar nu is Teatske verhuist naar die van Maren. We hebben nu dus allebei een eigen kamer en dat vinden we allebei best even lekker.
Ik ben inmiddels ook alweer een maand aan het werk in het restaurant. Ik was hostess en sinds afgelopen woensdag zijn ze begonnen met mij trainen tot serveerster. Op doordeweekse dagen heb ik dan drie tafels voor mijn rekening om te oefenen en dat gaat tot nu toe best goed, de taal is eigenlijk helemaal geen probleem. Ikheb een schort gekregen en een notitieboekje en ik heb een menu mee naar huis genomen om uit mijn hoofd te leren. Een hele klus. Maar het grote voordeel is dat ik nu mijn eigen fooien mag houden. Laats had ik 30 dollar op een doordeweekse dag, en dan ben ik nog maar een beginner. Ik heb me laten vertellen dat een van de serveersters op een zaterdag wel 200 dollar aan fooien verdiend. En dan krijg je dus ook nog gewoon je loon. Echt onvoorstelbaar hoe veel meer je hier verdient dan in Nederland. Maar dat mag ook wel, want alles is dan ook veel duurder. Ik spaar mijn fooien op tot ik genoeg heb en dan ga ik het gebruiken om van te skydiven! Als ik het tegen die tijd ook echt durf..
Maar ik ben dus in ieder geval wel echt heel blij met mijn baan. Het is best een uitdaging en ik heb hele lieve collega's. De klanten blijken niet altijd leuk te zijn. Ik had vandaag bijvoorbeeld een bestelling verkeerd ingevoerd en toen kreeg iemand het verkeerde gerecht. Dat was mijn fout en we wilde het herstellen, maar toen deed de kok ook iets fout en duurde het heel lang. En die klanten waren heel boos en wilde de manager spreken en waren ook boos op hem. Ze zijn weggelopen zonder te betalen. Dat was een rotsituatie en ik voelde me heel lullig, omdat het in eerste instantie mijn fout was. Toen werd de manager ook nog boos op mijn collega's omdat ze mij niet beter in de gaten hielden. En toen waren zij boos op hem omdat hij gemeen tegen hun was. En terecht, want zij konden er niks aan doen. Dus dat was kut. Maar daarna kreeg ik twee klanten en toen zij aan het einde van hun bezoek bij me kwamen om te betalen zei de mevrouw tegen mij: 'You're so sweet, you're such a nice person. You did a great job, keep the work up. Just give me three dollars back and keep the rest'. Nou toen was mijn dag weer goed:)
Mary, de landlady, is ook een geval apart. Ze kwam me net storen terwijl ik mijn blog aan het schrijven was. We moeten al onze potjes en flessen in een blauwe doos doen en aan de straat zetten. Wij sparen ze gewoon op, met de bedoeling ze dan in een keer weg te doen. Maar daar is zij het niet mee eens. Elke keer dat ze ons ziet zeurt ze erover, maar het schiet er gewoon steeds bij in. En wij zijn van mening dat ze ons niet met ons moet bemoeien zolang we niks vernielen. Maargoed, toen ik vandaag thuiskwam, had ze dus die blauwe doos demonstratief voor de deur geparkeerd, zo kinderachtig. En toen dacht ik, vooruit ik doe het vanavond. Maar te laat, ze stond net voor mijn deur met een lege fles in haar hand en zei: 'Blijkbaar snappen jullie het niet, dus doe ik het maar voor.' En toen deed ze de fles in de doos en bleef toekijken tot ik hetzelfde had gedaan met al onze flessen. Daarna zeurde ze nog even door over dat we het tapijt moeten stofzuigen, want het is zo'n duur tapijt. Echt, ze heeft altijd wel wat te zeuren, terwijl we het appartment eerlijk waar echt heel netjes houden. Zo irritant, het is nooit goed. Ik vond haar nog wel zo'n schat in het begin.. Nouja, nog een maandje volhouden.
Verder doen we nog steeds heel veel leuke dingen, we zijn bevoorbeeld naar de nachtmarkt geweest in Chinatown, heel erg leuk! We eten veel te veel Mcflurry's, maar die hebben we er eergisteren afgesport. We hebben de Grouse Grind gedaan, dat is een hike op een van de hoogste bergen hier. Het was veel steiler en zwaarder dan verwacht, we hebben gewoon een hele berg opgewandeld! We waren kapot toen we boven kwamen, maar omg wat een uitzicht. Zoiets moois heb ik nog nooit gezien. Je kon de hele stad overzien en de bergen en de zee. Echt ongelofelijk. Dan voel je weer echt even waar je bent en waarom. Daarna met de gondola naar beneden, waarbij je dus kon zien wat je allemaal omhoog was geklommen. En dat was heel wat:) Het weer is hier nu weer heel mooi, dus morgen gaan we lekker naar het strand naar het werk, heerlijk. Foto's plaatsen gaat niet zo goed op mijn tablet, dus dat ga ik ook maar niet meer proberen. Dus voor degene die toch een beeld willen hebben bij de verhalen, ga ik toch maar eens even een map aanleggen op facebook.
Het gaat hier dus heel goed en ik geniet overal heel erg van. Vancouver is een geweldige stad, maar ik kijk er ook naar uit om verder te reizen! Het volgende verhaal is misschien dan ook wle vanaf een andere locatie (:
Zomer!
Dus. Weer even een verhaaltje van mijn kant. We zitten alweer meer dan een MAAND in ons appartmentje. Het bevalt nog steeds goed, steeds beter zelfs eigenlijk. Het voelt echt een beetje als thuis als we weer binnen komen na een dagje weg. We hebben inmiddels al weer aardig wat leuke dingen gedaan.
We zijn naar Lynn Valley Park geweest, een heel mooi natuurpark, met watervallen enzo. Maar omg, wat was de weg daarnaar toe een hel. Wij hebben onze fietsen gekocht zodat we niet met de bus hoeven, dus we zouden wel even op de fiets gaan. Wat een rit. Het was best een heel eind en zo veel steile heuvels die we op moesten, dat we er geloof ik wel twee uur over hebben gedaan. Toen nog een hele tijd door het park geslenterd, dus toen hadden we onze beweging wel weer gehad.
Verder zijn we nog naar Chinatown enGastown geweest, twee wijken in Downtown. Gastown is echt een heel leuk plaatsje. En er was een restaurant waar alles maar 4,95 was! Eindelijk goedkoop eten haha. Lekker aan de hamburgers (vegetarisch uiteraard) en frietjes dus.
Het weer is hier nu echt heel mooi, heerlijk warm en zonnig korte broeken weer. En onze Landlord en Landlady zouden deze week naar Schotland vertrekken, om de Landlords broer op te zoeken. Dus hadden wij ons hun tuin eigen gemaakt, lekker chillen en luchen op hun balkon. Ze hebben het alleen niet gered tot Schotland, want nog voor ze op het vliegtuig waren had de landlord een minor hartattack gekregen. Echt heel sneu. Hij ligt nu in het ziekenhuis maar het gaat goed met hem. We hebben de landlady een kaart gebracht voor hem, en ze gaf ons hem zelf aan de telefoon haha.
Teatske en ik zijn vandaag naar Kitsilano Beach geweest. Een super mooi strand, met zowel een grasveld als een zandstrand en met de bergen op de achtergrond achter de zee! We hebben daar lekker gezeten en een ijsje gekocht. Ik had pindakaas/chocolade smaak. Echt alles is hier met pindakaas, dus ik dacht ach, laat ik het eens proberen. Best lekker.
En toen kwamen we thuis en bleek er een stuk van het behang ofzo van het plafond naar beneden gedonderd te zijn. Hebben wij weer, we waren al bang dat we onze borg niet terugkregen, maar het bleek een lek te zijn van boven ofzo. Dus wij kunnen er gelukkig niks aan doen. Maar boven doet het water het niet, dus de landlady heeft zelf geen water. Ze kwam dus bij ons water halen, om boven de wc mee door te spoelen. Best lullig voor hen.
En verder heb ik nu dus eindelijk werk! Ik werk als hostess bij Denny's, ik denk ongeveer 20/25 uur per week. En het betaald prima. Het is heel dichtbij, ik loop erheen. Mijn collega's zijn heel aardig en het gaat allemaal best heel goed. Het Engels is helemaal niet een groot probleem, ik red me best aardig met de klanten. Zelfs het 'Hi, how are you?', wat iedereen hier zegt, moet ik nu aan geloven. Maar dat went gelukkig al. Een van de serveersters geeft iedereen knuffels en ze pakt steeds mijn hand vast als ze wat verteld, ze is echt zo'n schat. En de manager is ook heel aardig. Hij bied me echt altijd eten aan haha. Ik werk in het weekend vaal dubbele shifts, dus van 9 tot 2 en dan naar huis en dan weer van 5 tot 9. En laatst had ik na mijn ochtendshift al een gratis maaltijd gekregen en toen 's avonds kwam hij naar me toe en zei: Hoe eten jullie in je appartent? Koken jullie? Want als je honger hebt, mag je vanavond weer eten hoor. En laatst was ik nog maar een half uur aan het werk 's ochtends en toen stond ie met een bord pannekoeken voor mijn neus en mocht ik naar achteren om die op te eten. De volgende dag kwam ie 's ochtends weer naar me toe en vroeg hij of ik al had ontbeten en of ik weer pannekoken wilde. En laatst hadden ze chinees besteld voor de werknemers, dus toen mocht ik een to-go doos pakken en chinees mee naar huis nemen. Echt super chill:)
Morgen ga ik met Maren, ons huisgenootje, naar Granville Island, waar een leuke markt schijnt te zijn, donderdag gaan we misschien naar een circus (!!) En vrijdagavond gaan we met een hele groep Duitse reizigers lasergamen! Volgende week staat er op de planning om een auto te huren en een dagje weg te gaan naar Whistler, een leuke plaats hier iets meer dan een uur vandaan met ook allemaal mooie dingen op de route. Kortom, wij vermaken ons hier prima!
Update:)
Het is wel weer even tijd voor een kleine update vanaf mijn kant dacht ik zo:)
We zijn nu alweer meer dan een week in Vancouver en zitten ook alweer een aantal dagen in ons appartement. Dat bevalt tot nu toe eigenlijk heel goed, we hebben het echt al een beetje eigen gemaakt en ik voel me al aardig thuis hier. We hebben er een soort opa en oma bij, want de landlord en de landlady (Andy en Mary, een ouder stel) zijn echt schatten. Ze willen ons alles uitleggen en denken heel erg met ons mee over waar we werk kunnen vinden. Andy brengt ons regelmatig ergens heen en Mary komt regelmatig even checken hoe alles gaat hier benedenen maakt dan even een praatje. Soms is dat een beetje irritant, omdat ik me heel erg moet inspannen om haar te verstaan (ze is Schots en heeft een zwaar accent), en soms ben je moe en heb je daar gewoon even geen zin in, maar ze zijn wel echt ontzettend lief, dus dat is echt leuk:)
We vullen tot nu toe onze dagen, met boodschapjes doen, werk zoeken, wassen, afwassen en heel veel lopen. We lopen namelijk overal heen omdat dat weer geld spaart voor de bus en het is gezond. En als de zon schijnt is het ook heel fijn om zoveel te lopen. Het is tot nu toe echt heel leuk om zo voor ons zelf te zorgen. Lekker boodschappen doen en er een sport van maken om zo goedkoop mogelijk en toch lekker en gezond te eten en dan lekker samen koken! Boodschappen doen is echt fascinerend hier haha. Ze hebben zoveel verschillende groentes en het ligt allemaal zo mooi gesorteerd en niet voorverpakt. En al die andere producten en snoepjes en verpakkingen zijn echt leuk om te bekijken.
We zijn nu dus nog redelijk druk met alles en hebben nog niet echt veel aan sightseeing gedaan. Maar dat komt wel als we allemaal een baan hebben en alles een beetje op de rails is. Gisteren was het wel super mooi weer en toen zijn we samen met ons Duitse kamergenootje (het klikt heel goed met haar, we hebben haar ontmoet in het hostel), maar Stanley Park geweest, een ENORM park hier niet ver vandaan. We hebben zo'n twee en half uur gelopen(ik heb een beetje spierpijn haha), het was zo ontzettend mooi daar! Daar zullen we nog wel heel wat uurtjes doorbrengen in de zomer, lekker picknicken en hardlopen enzo. Ik plaats later nog wel foto's van het park, maar gisteren had ik mijn camera niet mee. En we blijven hier nog drie maanden, dus dat is genoeg tijd om nog van alles te zien en mee te maken.
Ik vind het heerlijk om deze nieuwe cultuur te ontdekken en langzaam voel ik me ook al steeds iets meer thuis, maar ik zal niet ontkennen dat er ook moeilijk momentjes zijn. Ik besef me soms hoelang een jaar is en dan vraag ik me af wat ik hier eigenlijk doe, terwijl het thuis zo fijn is. Maar ik ben nog steeds blij dat ik hier ben, want ik geniet wel van veel dingen en het voelt nu al leerzaam allemaal. Alleen al het Engels. Het begint nu al verwarrend te worden, soms denk ik in het Engels, praten Teat en ik Engels tegen elkaar zonder dat we het door hebben of formuleren we hele rare Nederlandse zinnen. Heel maf. Vandaag had ik ook mijn eerste sollicitatiegesprek in het Engels. Dat ging best goed:) Ik hoor de komende dagen of het wat wordt. Ik hoop het wel, want werk zoeken hier in North Vancouver is nog best lastig. Maar ik denk dat het uiteindelijk wel goed zal komen.
Volgende week zondag is hier de Vancouver Sun Run, een heeeele grote 10 km run. Daar ga ik me voor opgeven, volgens mij is dat echt zoooo vet! Dus daar zullen ook nog wel foto's van volgen. Nouja, dit was volgens mij wel zo'n beetje wat ik tot nu toe te vertellen had:)
En dan nu nog even een stukje speciaal voor mijn V&D-ex-collega's haha. Goed nieuws, ik wordt elke dag aan jullie herinnerd, DE PANDA'S ZIJN OVERAL! Echt, overal zie ik panda's, er was zelfs een winkel die gewoon echt panda heet. En er is hier een grote aziatische supermarkt met een hele grote panda wanddecoratie en ze verkopen zelfs gewoon BAMBOE tussen de groenten! :') Jullie lieve pandaknuffel paste helaas niet in mijn tas, dus die ligt thuis op mijn bed op me te wachten:) Maar ik had jullie beloofd om hem overal waar ik kwam op de foto te zetten en gelukkig heb ik ook nog een kleine panda bij me dus die gebruik ik even als plaatsvervanger! Vandaag regent het dus zit ik binnen, maar om toch vast even een begin te maken met die fotosessie, heb ik alvast 1 pandafoto bij mijn foto's gezet hihi. Kunnen jullie meteen zien hoe een arme backpackers koelkast er van binnen uitziet!
Vancouverrrrr :)
Vandaag was dan eindelijk de eerste dag van ons backpackavontuur. Ik lig nu lekker in mijn bedje in het hostel waar we nu bivakeren, dus nog even snel een update voor ik ga slapen!
Vanochtend zijn we om kwart voor 5 's ochtends van huis vertrokken, en om kwart voor 7 waren we ongeveer op schiphol. Daar had ik een heel uitzwaaicomité en ik vond het heel lief van iedereen die er was dat ze zo vroeg waren opgestaan! Ik was zelf alleen zo druk in m'n hoofd dat ik geloof ik een beetje geïrriteerd overkwam (sorry daarvoor:P)
Om 10 voor 9 vlogen we eerst naar Frankfurt en daar zijn we over gestapt op het vliegtuig naar Vancouver. Die vertrok om ongeveer half twee Nederlandse tijd en kwam in Vancouver om drie uur Canadese tijd. Bij jullie was het dan dus al iets van 11 uur 's avonds en bij ons nog maar middag. Ik ga nu pas slapen en bij jullie is het al half 6 's morgens.. Een hele lange dag dus!
In het vliegtuig voelde ik me heel leeg, ik besefte me totaal niet wat ik nou eigenlijk aan het doen was. Alle vastigheid was ineens weg, alleen Teatske was bekend:) Verder was alles onbekend en ik had er dus ook nog niet echt een gevoel bij. De vlucht verliep trouwens echt extreem soepel (eigenlijk had het van mij wel wat heftiger gemogen, want ik vond het wel spannend allemaal). Het gedoe bij de douane en de Canadese immigratiedienst was eigenlijk zo voor elkaar. Nou, toen voelde ik me stieken wel even zelfstandig! :)
Nadat we ons visum hadden gekregen, werden we opgewacht door onze chauffeur Henry, heel aardig mannetje. En toen we naar buiten stapten en de zon in ons gezicht scheen, het is hier namelijk veel lekkerder weer dan in Nederland, overviel me eindelijk het gevoel van vrijheid en kreeg ik de kriebels waar ik op wachtte! In de auto keek in m'n ogen uit, het eerste gedeelte van Vancouver waar we reden was zo ontzettend mooi. Allemaal bloesembomen en mooie oude huisjes. Daarna kwamen we meer downtown in het centrum, waar ook ons hostel staat. Iets minder mooi, maar het heeft ook wel z'n charmes en het hostel is oké voor de eerste paar nachten. We waren super moe, dus we hebben nog snel even een pizzapunt gehaald en lopend op straat opgegeten, lekker warm gedouchd en nu liggen we in bed. Morgen even een dagje om alles even op orde te brengen, een soort plan maken en wat rondkijken.
Tot nu toe zie ik het helemaal zitten, ook het Engels is echt leuk :) Maar nu eerst slapen, dit verhaal is ook weer veel te lang en waarschijnlijk heb ik er niet eens instaan wat ik wilde, maar ik ben te moe nu xd Later volgen hopelijk leukere verhaaltjes!